Του δίνει μια.
Κι αυτός αρχίζει να κυλάει, να φτύνει μικρές φθαρμένες συλλαβές,
μαύρους λεκέδες από μελάνι που κολλάνε στο χαρτί.
Και περιστρέφεται. Σαν μικρές ανάσες οι λέξεις του
φεύγουν και επιστρέφουν, και του σβουρίζουν τη ψυχή.
Ο χρόνος ακουμπάει το χώρο,
μοιράζεται το πεδίο του
και ξαπλώνει στο λευκό τοπίο
που θα αποδειχτεί το καταφύγιο
και αδιέξοδο του.
Και γυρνάει. Όλο γυρνάει.
Μέχρι να βρει την άκρη του
και ξαναγίνει άνθρωπος
σαν ποίημα.