Ἔψαχνα νὰ βρῶ τὸ σπίτι μου. Οἱ δρόμοι ἦταν

γεμάτοι ἐρείπια· μοναχὰ τοίχους πεσμένους καὶ

πέτρες ἔβλεπες· κι οὔτε ἕνας ἄνθρωπος δὲν φαινόταν.

Καὶ τότε φάνηκε ἡ ἄρρωστη μητέρα.

Ποτὲ δὲν ἦταν τόσο καλά, γεμάτη ἐνέργεια καὶ δύναμη,

μὲ πῆρε ἀπ᾿ τὸ χέρι καὶ βρεθήκαμε σ᾿ ἕνα

συμπαθητικὸ δωμάτιο, τὸ σπίτι μας.

Ἐγὼ ἔκλαιγα, ἔκλαιγα γοερά…

Κι αὐτή: Μὴ κλαῖς, ὁ καθένας μας μὲ τὴ σειρά του.

*Από τη συλλογή “Έκτοτε” (1996).