Ήρθε σήμερα αυτός και είπε:
“Εμείς είμαστε ο Λαός”
Είχε έρθει ο άλλος προχθές λέγοντας:
“Εμείς είμαστε ο Λαός”
Θα έρθει εκείνος, που είναι στην αφίσσα,
αύριο και θα πει:
“Εμείς είμαστε ο Λαός”
Χειροκροτήματα! Επιφωνήματα!
Ο Λαός.

***

Θλιμμένα πρωίνά
Χλωμές παρουσίες στις αφετηρίες
Σιδερόφραχτα κλουβιά
Συμπιεζόμαστε, σε θέσεις σκλαβιάς.
Ματιές μηχανικές, επαναλήψεις δρομολογίων
Πόρτες εργοστασίων κλείνουν ηλεκτρονικά
Ο χρόνος περνά 313,314,315 ….
εκατομμύρια παρών.
Οι σύριγγες αναρροφούν δειγματοληπτικά.
Πάρτε τη σύνταξή σας
Ευχαριστούμε για τη ζωή σας.

***

Κτύπος στην πόρτα
Αντιλαλεί στο δωμάτιο
Κτύπος στην πόρτα,
απάντηση καμμιά
Γιατί δεν υπάρχει κανείς
Όσοι ήθελαν να ζήσουν έφυγαν.
Εμείς μείναμε μέσα στα ντουβάρια
για να ακούμε τους κτύπους μας.

***

Ο υπόνομος στην άκρη
Ένα κεφάλι ποντικού προβάλλει
κοιτά, κοιτάει γύρω του.
Ξεθαρρεύει και βγαίνει
Κάνει βόλτα δίπλα στο πεζούλι
Φωνές. Δείχνουν κάποιοι το ποντίκι.
Αυτό κοιτά γύρω του.
Κάνει να γυρίσει, δεν πρόλαβε
‘Ένα κεφάλι ποντικού στον υπόνομο βγαίνει κοιτά,
βγαίνει κοιτά, βλέπει έναν άνθρωπο
Μια έκφραση αηδίας
Γυρίζει πίσω.

*Από την πρώτη ποιητική συλλογή του Αντώνη Στασινόπουλου “Εκπέμπουμε στους αναρίθμητους σκλάβους ανά δευτερόλεπτο”, Ανεξάρτηση έκδοση χωρίς αναφρά σε τόπο και χρόνο έκδοσης.