Ivan Aivazovsky, The Black Sea at night

Σκεπασμένοι με τις φυλλωσιές της νύχτας
έχουμε πια καταλάβει αρκετά:
τη μάταιη εγκαρτέρηση του πόνου
τις φωνές στο υπόγειο μετά την κραιπάλη.
Τώρα δεν είμαστε τίποτα
πλαγιάζουμε με σκιές
ουδέτερα ταξίδια κάνουμε χωρίς προορισμό
πηγαίνουμε στις αγορές απ’ τα χαράματα
οι θέσεις στο λεωφορείο πιασμένες.
Τα καθημερινά μας ρούχα πάλιωσαν
σκισμένες τσέπες και τρύπιοι αγκώνες
ναυτία περιχαράκωσε τις σκέψεις μας
στην τηλεόραση ευνουχισμένες ψυχές
διαλαλούν την πραμάτεια τους
στα γήπεδα άδειες εξέδρες καλυμμένες με χιόνι.
Η ζωή πια, μια χιλιοπαιγμένη παράσταση
με ρόλους τυχαίους, χωρίς διανομή
ο ήλιος μια λάμψη δυστυχίας.
Χιλιάδες ανόητες φιλοφρονήσεις
στο άκουσμα του κέρδους μια συρροή χεριών
θάνατοι ανεπίδεκτοι προβολής
θεωρίες απλωμένες σ’ ένα φορτηγό.

Μια εκκρεμότητα έχω στη ζωή μου:
να παραμένω άνθρωπος.