Οι λέξεις μου κάποτε σχημάτιζαν εμβατήρια.
Έγραφα στο σκοτάδι, με λίγο φως να πέφτει από τα δεξιά.
Να ρίχνει τις σκιές του το μολύβι στο χαρτί.
Ο ουρανός φιλοξενούσε τις γραμμές που μου λείπαν.
Λίγα σύμφωνα ακόμα. Δανεικά. Μου πέφτουν υγρά τα φωνήεντα όταν δεν έχω κάπου να τ’ ακουμπήσω.
Κι έτσι ακούγομαι σκληρή.
Μοναδική ικανότητα του λόγου. Όσα λιγότερα λες, τόσο περισσότερο εκτίθεσαι.
Στον εαυτό σου. Οι άλλοι χαμπάρι.
Μια στιγμή, δυο στιγμές, μια ζωή.
Παιρνάν καμαρωτοί, πάντα πιο καμαρωτοί. Πάντα πιο.
Θα σε προλάβουν σε όλα. Έχουνε κάνει το πλάνο τους.
Έχουν βάλει όλα τα πιόνια στη θέση τους. Άργησες.
Σε κρατάν για το φινάλε. Το δικό τους φινάλε.
Το δικό σου αργεί ακόμα.

Δε μιλάς. Δε μιλάς πια. Σου τέλειωσαν οι λέξεις; Τα ρήματα; Οι επιθυμίες;
Μπήκες στην πεθαμένη τους γωνιά. Τι άστραψε πάνω της;
Πιο καλή η οπτασία, παρά η πλήρης απουσία, παραδέξου.
Πάντα μιλούσες. Ειδικά…