Τώρα πια το γρήγορο άλογο σταμάτησε να καλπάζει
ο ουρανός βούλιαξε στη σκουριά του
κι οι λέξεις γράφονται μόνο με αίμα.
Δεν υπάρχει δρόμος, μόνο χαλίκια
κι αγκάθια σπαρμένα παντού
ανέστια χρόνια μέσα στην ομίχλη.
Οι φόβοι κατηφόρισαν προς την προκυμαία
για ν’ αποχαιρετήσουν τη γαλήνια θάλασσα˙
μετά το τελευταίο πλοίο χίμηξε στα κύματα
ορφάνεψε το χαμόγελο, μάτωσε η αυγή.
Ποιος μαγάρισε τη ζωή μας
πού είναι οι ανθοφόρες νεραντζιές, τ’ ατέλειωτα ταξίδια;

Χρεοκοπία ψυχών και ιδεών
χρεοκοπία ανεξέλεγκτη ή συντεταγμένη
οι ελπίδες στην αγχόνη
και τα παιδιά κοιτάνε το αύριο και δειλιάζουν.

Τώρα πια, κάτω απ’ τη θαλπωρή των στίχων
κρύβεται μόνο ο θάνατος.

*Από τον ομώνυμη ποιητική συλλογή.