Ούτε μιλιά δε βγάλαμε
-τα μέλλοντα κι ας μόλεψαν!-
για ‘κείνα που δε βόλεψαν…
(Θ’ αφήναμε αμήχανους
τους αποδέκτες…)
Για τους συμπλέκτες…
που μας αφήσαν σ’ ανηφόρες
πάνω στις δύσκολες τις ώρες.

***

Έλικα DNA το ποίημα
Μοναδικό μετά το θάνατο
Έμεινε ίχνος…

***

‘Μεις γεννηθήκαμε για έρωτες
Κι όχι για φρούδες εποχές
Ξενέρωτες…
‘Μεις γεννηθήκαμε για τ’ όμορφα
Κι όχι για τούτα τα λιμά
Τα ανθρωπόμορφα…

*Από τη συλλογή “Εφημερόπτερα”, Διαδικτυακή έκδοση 24 Γράμματα, Θεσσαλονίκη 2015.