Σου γράφω
Γιατί ελπίζω ακόμα.
Στέκομαι στην ακρότατη νησίδα
Μ’ ένα πείσμα τρελού
Που σκαλίζει την ψυχή με τα νύχια
Ακούγοντας καθαρά τα σπασμένα ηχεία
τον μέσα λυγμό να γκρεμίζει τους τοίχους
τους ποιητές καθώς φεύγουν τα μεσάνυχτα
ψιθυρίζοντας στην κόψη της σελήνης.
Σου γράφω
Γιατί ελπίζω ακόμα
Ακούγοντας τον ήχο του βλεφάρου καθώς μισανοίγει
Το τρίξιμο της σιωπής που της σιωπής δεν είναι
Τις φωνές όλων εκείνων
Που λαχταρώντας το φως
Και τα ταξίδια στους ουρανούς
Ζουν και πεθαίνουν με τη χολή και το ξύδι
Ναι ελπίζω ακόμα
Ακούγοντας τον ανεπαίσθητο χαιρετισμό
Ενώ ο αέρας λυσσομανά
Και ψάχνεις άδειες παλάμες να κουρνιάσεις
Το φιλί ακούγοντας να περνά γλιστρώντας στο αίμα
Το θρόισμα που ξεσηκώνει
Ξεσηκώνει
Τα πεταμένα κόκαλα της μνήμης…!!!!