Eμείς που φτιάξαμε τους δρόμους
πηγαίνουν και φεύγουν και αυτοί
και μας χαράζουν,
γινόμαστε λίγο πέτρα, τσιμέντο
σαν και’ αυτά και στις στροφές
της ζωής και οι δρόμοι σαν εμάς
γερνάνε, κρακελέ, μαντάμ, γίνονται
Βλέπετε το υπόστρωμα;
Tar and stones on a bed of gravel.

Μια φωτεινή αυγή ανατέλλει
πιο πέρα εκεί πίσω από τον λόφο
μπορείς να τη διακρίνεις
αν σε αφήνει ο δρόμος
ή άφησε το να κάνει ό τι θέλει
και ρίξε μια ματιά στο συλλογισμένο δρομάκι,
ίσως έχει κάτι να σου πει…