Ι
Αυτή μπορεί και να είναι η ελευθερία
έτσι όμορφα που βρισκόμαστε
μέσα στο φως ανάλαφροι,
δίχως την ανησυχία της ύπαρξης,
σαν δυο λουλούδια φρεσκοκομμένα/
ΙΙ
το περίμενα κι ήρθε
ένα απόγευμα ίδιο η θάλασσα,
με τσιγάρα μενθόλ, και αέρα καυτό
στο αερόθερμο του χωλ,
σ´ αυτά τα χρόνια που όλο μακραίναμε
από τη ζεστή καρδιά και το πνευμόνι των πουλιών.
ΙΙΙ
λέω τώρα
πώς ανταμώναμε την ευωδιά της νιότης μας
όπως αλλάζαμε γλώσσες
ο ένας στις κοιλότητες του άλλου
σταγόνες μύρο
-και λιβάνι δυστυχώς –
με όλα τα φτηνά γλιστερά αυτοκόλλητα
ενώ τα λιτά γαρύφαλλα/
εσωστρέφονταν,
στο τυρβώδες αργιλόστρωμα,
εντός του χάους.
IV
μπορεί και να ταν άνοιξη,
και η καρδιά μου πιο δραστήρια,
μπορεί κι ένας Γενάρης της αλκυόνης
που τα σεντόνια ορθάνοιχτα στου βάλτου τη λάσπη,
γεννούσαν αυγά/
έπεφταν οι φωτιές ελεύθερα, δίχως μπαλονάκι/
ώσπου ο πυρετός,
μού παιρνε τις αγκαλιές
όπως ένας βράχος που σκοντάφτει σε…
View original post 49 more words
To Koskino 