Αξιοπρεπείς άνθρωποι που φτύνουν δηλητήριο
μπορώ να γίνω πολύ σαρκαστικός,
κάθαρμα,
η νέα ζωή.
Νέα ζωή,
αφήνω το ποτό μου διψασμένος
στη δυσαρέσκεια της παρουσίας μου
υγρό γκρι
αναπνέω.
Κάθε ιδιοτροπία
σα πιθανή βροχή
κάθεται
ψηλά, πάνω από το τοπίο μας
το ουράνιο τόξο
σε κάθε στροφή που κάνω το βλέπω
νιώθω να πέφτω
όταν αυτός ο κόσμος ρίχνει όλα του τα βάρη
προς τον αγαπημένο μου άνεμο
και κάνει τα πόδια μου
ζεστά κι ασφαλή
χορεύω,
στις σπασμένες αντανακλάσεις
στις σπηλιές,
σ’ αυτό που αποκαλούμε λεπίδα.
“Με αγκαλιάζεις αντί να με συντρίψεις
σε έχω δηλητηριάσει τόσες φορές
με κοιτάζεις με τόση αγάπη
εμένα, έναν βρώμικο καθρέπτη.”
