Τρέχουν τ’ ανήσυχα μάτια

πυρακτωμένα

πίσω απ’ την καταχανιασμένη

σκιά του ποιητή.

Η πόλη έρημη θλιβή και παγερή

κάποτε αγγίζω τ’ όνειρο

με χέρια τρυπημένα.

*Από τη συλλογή “Ο φόβος, οι ηδονές κι ο πόνος των ανθρώπων”, Ζάκυνθος 1997