Nanja Noterdaeme, από τα “Ποιήματα για τον Τζίτζικα”

11034170_337953679740664_5041182466305454370_n

VIΙ

Μιλάω πολύ
Πολύ και δεν σ’ αφήνω να γεύεσαι
Το μπλακ φόρεστ, την πολυθρόνα,
τη ζέστη που σε ναρκώνει,
τη γυναίκα δίπλα σου
Αλλά ταυτόχρονα σε διαβάζω
και σταματάω.
Γελάς.

VIII

Όταν γελάς
Κάτι, κάτι δεν ξέρω
Γιατί γιατί μ’ αγαπάς;
Ή δεν μ’αγαπάς;
Κάτσε λίγο ακόμα
Μη φύγεις.
Να μ’ αγαπάς
Πριν φύγεις.
Λίγο ακόμα
Θα το ξεπεράσω.
Ας είναι δύσκολο.
Ή δεν είναι;

VIII

Δεν ξέρεις τίποτε από μαθηματικά
Δεν ξέρεις πόσο μετράω
Μόνο ό,τι μετράω. Και δεν ξέρεις καν
πως έγινε αυτό.
Βλέπεις ούτε εγώ τώρα μπορώ να μετρήσω
πια όπως πριν.
Όταν μιλάς δεν καταλαβαίνω τίποτα,
βλέπω διάφορες μορφές σου.
Εάν είσαι λίγο όπως ήσουν χθες ή πιο
πολύ σαν όταν σε πρωτογνώρισα. Ίσως απλά είσαι
πολλές εκδόσεις, πολλές εκφράσεις.
Μόνο που εσύ ακόμα μετράς μέρες που θα ήθελες
ατέλειωτες. Πάμε για σαλέπι.

Leave a comment