Λουκάς Σ. Λιάκος, Δύο ποιήματα

0572f1d2effd06480d92a5ef0eda932d

Εικόνα καρτούν.
 
Κραυγές,
πανηγυρίζουν το φόβο στον οποίο ζούμε
μας ξεμυαλίζει να γυρνούμε
ως ακέφαλα κοτόπουλα
σα σπονδή στο Τέρας
ως κρυογένεση.
Έλα μαρτυρικά, μόνο έλα
έστω κι αν σου λείπουν τα πόδια
άρπα το κεφάλι γερά κι ας τρεκλίζεις
στη μασχάλη σου
σα πετιμέζι
τσουλάει το αίμα
κάτω από κλειστή πόρτα
συντηρεί την αιτία. 

***
 
Household.

Έχω αυτόν το χαρακτήρα ανεμοστρόβιλου,

έρχομαι σπίτι για καταστροφή

σκούρα τα πράγματα,

ουρλιάζουν όλοι

βογγητά,

το όνομά μου.

Άπλυτος για μέρες και μέρες

δεν προβλέπεται ύπνος,
μεθυσμένος,

ζω σαν δέντρο

κουρελιασμένος,

μια πεταμένη εφημερίδα,

με όμορφα ψέματα

σκισμένες σελίδες.

Πιάσε μου ένα ποτήρι ουίσκι,

πες μου πως ήταν η μέρα σου

λες και με νοιάζει

το έχω αποφασίσει,

θέλω να είμαι ηλίθιος

εγωιστής,

έτσι θα ζήσω

κι άμα σ’ αρέσει.
 
*Από το http://www.bibliotheque.gr/archives/28848 Artwork: Droga Życia<a

Leave a comment