κανένας οιωνός

μόνο ένα ρίγος στην ενέδρα της μέθης

αναψηλαφώντας τ’ ολισθηρό χείλος

του κάλυκα, το ανήσυχο κεντρί

που ήταν ουσία ορατή,

τον ξέχειλο ολολυγμό του ήλιου το μαύρο

του φωτός που προδίδει τα δάχτυλα,

έτσι σμηνουργεί σε ροές αγρύπνιας

η εικόνα στην οποία το χέρι προσθέτει

την κοπή και τη σκιά και μέσα στη σκιά

το σημάδι που μιλά για ένα σώμα

όπου το πρωί καταγράφεται

σε πληγές και σταυρούς όπου το γιατρικό

του οίκτου πεσμένο τριγύρω

έφερε κατάρρευση φράγματος και λαβύρινθος

φωνών προκύπτει τώρα στην αφή

Il taglio e l’ombra

nessun presagio

solo un fremito di ebbra insidia

ripensando l’orlo franato

del calice il pungolo inquieto

che fosse visibile sostanza

l’urlo tracimato del sole il nero

di luce che tradisce le dita

così sciama in rivoli d’insonnia

l’immagine a cui la mano aggiunge

il taglio e l’ombra e dentro l’ombra

il segno che racconta un corpo

dove il mattino è scritto

in piaghe e croci dove il farmaco

pietoso rovesciato intorno

era cedimento d’argine e labirinto

di voci appare ora al tatto

*Από την ενότητα «Στίχοι γραμμένοι με τα μάτια», σε μετάφραση και επίμετρο Ευαγγελίας Πολύμου. Από το Ποιείν στο http://www.poiein.gr