Στὶς φτέρες στὸ μπαλκόνι μόνη
ἀργοδένεται
ἡ βραδινὴ ἀχτίνα τ᾽ ἀνθοπέταλο
φτερουγίσματος ἔπαινος
νὰ μεταμορφώσει ὅλα τὰ πουλιὰ τοῦ σπιτικοῦ μου

ἂς περάσουν οἱ ὧρες τῆς ἀτελείωτης νύχτας
οἱ μυστικὲς τῶν χαραγμένων ὀνείρων
ἴχνος τῆς λάμπας μοναδικὴ ἂς περάσει
καὶ τὸ διάστημα τῆς θέας δωρεὰ παραθύρου

πρόσωπο ὑδαρὸ ἡ τελευταῖα εἰκόνα
πρὶν τὴν ἀμείλικτη τρεχάλα τῆς σιωπῆς
πάνω στὰ ἡρωικὰ κειμήλια τοῦ τραπεζιοῦ μου.

*Από τη συλλογή “Ἡ Ἀνάσταση της Κυρά Τσίνης”, εκδ. Καστανιώτη, 1993. Εμείς το πήραμε από το βιβλίο “Αντώνης Ζέρβας. Μικρή Ανθολογία των συλλογών 1983-2010. Ένα μόνιμα αιφνιδιαστικό ποιητικό έργο”, Ιούνιος 2014, από το ιστολόγιο Στίγμα Λόγου, http://stigmalogou.blogspot.com σε επιμέλεια Χριστίνας Λιναρδάκη.