Egon Schiele, Sitzendes Mädchen in grüner Bluse

Ακούω συχνά το βήμα σου

Να αντηχεί μέσα στο δρόμο

Στον καστανόχρωμο κηπάκο

Τη γαλαζωπή σκιά σου

Κάτω από την κρεβατίνα

Καθόμουν σιωπηλός μπρος στο κρασί

Μια σταγόνα αίματος

Έσταξε από τον κρόταφό σου

Στο τραγουδιστό γυαλί 

Δίχως τέλος η μελαγχολία.

Φυσάει από τα άστρα σαν χιόνι

Ένας άνεμος ανάμεσα στα φύλλα

Διπλό θάνατο πεθαίνει

Τη νύχτα ο άνθρωπος ο ωχρός

Το πορφυρό σου στόμα πληγή

Που μέσα μου κατοικεί

Σαν να ερχόμουν από τους πράσινους

Ελάτινους λόφους και τους θρύλους

Της δικής μας πατρίδας,

Που την ξεχάσαμε εδώ και καιρό

Ποιοι είμαστε; Γαλάζιος θρήνος

Μιας βρυοσκεπούς πηγής

Όπου οι βιολέτες

Την άνοιξη ευωδιάζουν μυστικά

Ένα ειρηνικό χωριό το καλοκαίρι

Κάποτε προστάτευε τα χρόνια τα παιδικά 

Του γένους μας,

Τώρα πεθαίνουν στον βραδινό

Λόφο οι άγγελοι οι λευκοί

Ονειρευόμαστε τον τρόμο

Του νύχτιου αίματός μας
Σκιές στην πετρωμένη πόλη


*Από το βιβλίο “Γκεόργκ Τρακλ, Ένας Οδοιπόρος στον Μαύρο Άνεμο”, εκδόσεις Νησίδες, 2014, σε εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση Ιωάννας Αβραμίδου.