Το ποίημά μου, δεν έχει φάει τίποτα.
είναι νηστικό
προσπάθησα να του δώσω νερό
αλλά αρνήθηκε
ανησυχώ
κάθε μέρα το φροντίζω
το χαιδεύω, του μιλώ,
προσπαθώ να το ανάψω
αλλά αυτό, το μόνο που κάνει
είναι να πιέζει τα χείλη του
σφιχτά μεταξύ τους
να τα ξεματώνει
να κλαίει να χτυπιέται
του πρόσφερα λεφτά
τα ρούχα μου
ταξίδια
αυτό με απόφευγε
κοίταζε πάντα κάτω, στο πάτωμα
τελικά το αγκάλιασα
και βγήκαμε βόλτα στα ρομαντικά σκοτάδια μου
στον καθαρό αέρα του πόνου μου
για να του πω ότι αναρωτιέμαι
αν όλα έχουν τελειώσει μεταξύ μας,
άρχισε να αναπνέει βαριά
θυμωμένα
σκυθρώπιασε σα βάτραχος
απαίτησε τροφή
μου ήπιε όλο το νερό μου
με χτύπησε
και μου πήρε όλα τα χρήματά μου
και ξέσκισε με τα δόντια του
όλα τα ξεβαμμένα ρούχα μου
μ’ έβρισε
κι έφυγε μακριά φωνάζοντας
”Άτιμε,
μ’ έδιωξες απ’ τον τόπο μου
μου πήρες τη ζωή μου”