Ι

Πήρες τη φωνή σου κι έφυγες

κι απόμεινα να κοιτάζω το κενό της απουσίας σου.

τα βήματα σου ηχούν ακόμη
πους δρόμους του ερωτά μας.

«Δε θα είσαι μόνη» είπες, μα ό,τι άφησες πίσω σου

είναι μια βασανιστική μοναξιά.

θα μεγαλώσω ακόμη, μα είμαι όλη αγάπη,

τα όνειρά μου είναι έφηβου κοριτσιού,

ξυπόλυτη θα έρχομαι όταν κοιμούνται οι άλλοι.

Η πόλη είναι η ίδια

μα τα τείχη μου κλείνουνε το δρόμο

κι όλο θέλω να τρέξω στην άλλη πλευρά να σ’ αγκαλιάσω,

σαν ένα πουλί είναι η αγάπη μου.

Μα εσύ τι κάνεις;

Μπορεί ένας άντρας να ερωτευτεί

έτσι που να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια

κι από αγάπη τα πάνω κάτω να γυρίσει!

Δεν υπάρχει διέξοδος,

ακόμη κι αν θέλεις να περάσεις.

(Πώς θα το κάνεις δίχως την άδεια του διοικητή!)

Ήθελα να σου πω να μην ερωτευτείς μια ποιήτρια

μα η φλόγα σου σβήνει τη φωνή μου,

η αγάπη είναι ένας προδότης της πατρίδας.

Μα κι αν ακόμη μπορούσα να έρθω

θα σε συναντούσα μήπως;

Σ’ αυτό το νησί της Μεσογείου

αν βρεθείς εσύ θα είμαι κι εγώ.

Η αγάπη θα γεννιόταν ακόμη κι αν τη μοίραζες στα δυο.

Μα εγώ δεν τη θέλω ούτε ανεξάρτητη ούτε ομόσπονδη.

Δε θέλω την αγάπη
χωρισμένη στα δυο, μέσα στη σιωπή.

(Αυτό θα ήταν προδοσία

της επαναστατημένης μου γενιάς.)

ΙΙ

Το όνομά σου

έγινε ένας κόμπος μες στο στήθος μου

που όλο τον λύνω

καθώς του έρωτα το κάψιμο κι ο πόνος της ψυχής μεγαλώνουν.

Μα αν ο έρωτας δεν είναι χαρά

γιατί μας χρειάζεται;

θα πρέπει να υποβάλω αίτηση

(όλοι γνωρίζουν την περίπτωσή μου).

«Αιτούμαι άδεια να περάσω στην άλλη πλευρά

λόγω αθεράπευτου πάθους…».

Ένα ερωτοχτυπημένο λουλούδι

πεθαίνει

με τα όπλα στραμμένα επάνω του.

- Ο έρωτας εντοπίστηκε στη γη του κανενός

κι ομολόγησε πως είναι ένας τρελός δραπέτης.

ΙΙΙ

Και τίποτε άλλο να μην ήξερα

αυτό θα το γνώριζα:
Σε είδα στ όνειρο μου

κι ήσουν μια γεύση πικρή, φαινόσουνα χαμένος

κι όλο έλεγες πως αρρώστησες βαριά, μόνο αυτό θυμούμαι.

Κι αν σε περιστοιχίζουνε πολλές γυναίκες

θέλω να ‘σαι στο πλάι μου όταν πεθάνεις.

Να μη φεύγεις,

δεν το αντέχω, θα πεθάνω.

IV

Φοβούμαι

πως τούτη η απαγορευμένη ελπίδα

θα μπορούσε να σβήσει μια μέρα.

Κάθε φωτιά γίνεται στάχτη κάποτε.

Τρέχω τρελή για σένα,
μα εσύ;
Καθώς αρπακτικό

κλέβεις καρδιές γυναικών.
Κι αν μ’ εγκαταλείψεις

τι θ’ απογίνω;
Τη γλώσσα μου ποιος θα την καταλάβει,

τον έρωτα μιας άβγαλτης χωριατοπούλας ποιος θα καταλάβει,

αν φύγεις και πετάξεις

τι θα κάνω;

Φοβούμαι!

Το καταλαβαίνεις!

V

Γράφω μόνο ποιήματα.

Αν υπάρχει ο έρωτας θα ναι μόνο ποίηση.

θα μπορούσε να ναι τρελός,

να ορμά ασυγκράτητος και να γίνεται άνεμος.

Αν μπορούσες να υπάρξεις θα ήσουν ο μοναδικός
και μόνο εσύ θα ήσουνα εγώ.

*Η Νεσιέ Γιασίν είναι μία από τους σύγχρονους Τουρκοκύπριους ποιητές. Μετάφραση: Γιώργος Μολέσκης. Το ποίημα και τη φωτογραφία της ανάρτησης τα πήραμε από τη σελίδα του Κύπριου ποιητή Ανδρέα Καρακόκκινου στο facebook.