Αντώνης Στασινόπουλος, Δύο ποιήματα

10429303_10203411001418717_6309649948484720821_n

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

Ταξιδιώτες μοναχικοί
λιτές αποσκευές
πλοία, τρένα, αυτοκίνητα, αεροπλάνα
διαδρομές παράλληλες και τεμνόμενες
κοινός τόπος το ταξίδι
στην υποδοχή κανείς.
Στέκονται όπου οι φιλόξενοι τους κερνούν ρακί και κατάλυμα
Δοκιμάζουν έρημους σταθμούς και σταθμούς πολυσύχναστους
προορισμοί ανεξερεύνητοι.
Ταξιδιώτες σύντροφοι, συναρμολογούμε
τα σπασμένα κομμάτια στον καθρέφτη του κόσμου.

***

ΡΟΥΧΟ ΚΙΤΡΙΝΟ

Το λυκαυγές με βρίσκει στην αυλή
οι γάτες έχουν αρχίσει ανέμελο παιχνίδι
τα άνθη της ροδιάς κρύφτηκαν στον καρπό.
Το ραδιόφωνο παίζει:
“Θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα”.
Ανάβω τσιγάρο
ο καπνός διαλύεται σύννεφο πικρό
η ζωή περνά πικρή κι αυτή.
Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου
ρούχο κίτρινο
ντύνουν αυτόν που ονερεύεται.

*Από τη συλλογή “Το βρέφος”, εκδόσεις opportuna, Πάτρα 2014, σελ. 21 και 25. Η συλλογή περιέχει επτά σχέδια του Πολύβιου Σκουρλέτη.

One response to “Αντώνης Στασινόπουλος, Δύο ποιήματα

Leave a comment