Μ’ ένα μικρό κι αθώο τέλος
όλα θα σβήσουν κάποια στιγμή
Μέσα στη μεταξένια ουδετερότητα ενός ματιού

Διαφορά δεν θα υπάρχει,
όλα θα έχουν τελειώσει άλλωστε
πριν η πρώτη έκρηξη
ταράξει τα εντόσθια της γης

Κι ο άνδρας θα ξαναγίνει

Θα τρέξει να κρυφτεί,
όπως παλιά
όπως από πάντα.

Μικρός μέσα σε μεγάλα
άγνωστος μέσα σε γνωστές καταστροφές

Χαμένος στους μύθους των πολυκατοικιών
αιμόφυρτος σε λεωφόρο με ατέλειωτους κόμβους

Με δυο χαρούμενες φωνές μέσα στο σπίτι του
να του γονατίζουν την αχλή καρδιά

Το λουτρό σήμερα θα γίνει με χλωμή καθαριότητα

Ίσως τελικά να μην μπορεί να υπάρξει
τίποτ’ άλλο
παρά
ένα μικρό κι αθώο τέλος.

*Από τη συλλογή “Προσάναμμα”, Εκδόσεις των Συναδέλφων, 2013, σελ. 22.