Έργο του Erlend Mork.

.
Νο 839 (παροτρύνσεις)



τη σάρκα

σου 

βλασφήμησες κατά την εκταφή, 

σε χάιδευε ακόμη,

το άγιο χέρι με τη γροθιά της τιμωρίας: 

.

πιασμένοι 

εφιάλτες 

στη μύτη του μαχαιριού, 

.

θα σου δώσω τον πόλεμο για να σκουπίσεις το μαλακό σου
φόβο, 

έτσι, για να δεις 

την τεμπελιά των αγγέλων 

στην πίστη σου
κι αν θέλεις,

τους γυάλινους επιδέσμους που θυμίζουν τη θάλασσα των
αποχαιρετισμών 

σου,

.
είναι τρέλα,

κι όμως ξεβιδώνω στρατιωτικά οχήματα,

σαμποτάζ

στους επιδέξιους, 

που μετρούν με καλοσύνη ωμή τις φέτες που έταξαν:

αλλά κατέφαγαν

με θαύματα, 

.

γι’ αυτό, 

κρύψου στο σπέρμα των απογευματινών

νεκρών, 

γράψε

και μια σφαίρα

στα γράμματα των βραδινών: 

.

ξέρεις, 
στους επιδειξίες 
των φιλιών, 

.


***

Νο 840 (κομματισμένοι ψίθυροι)
.

τρέμω

.

και συ, 

το αίμα να φοβάσαι στον ιδρώτα της φωτιάς,

στο λαιμό του μπουκαλιού 

το ρίγος, 

να στάζει 

κόκκινες φωνές, 

ερεθισμός του ανέμου που σπάει τους ονειρικούς φοίνικες

. 

και να 

καίγεται το στόμα

στις λέξεις που θρηνούν,

.

εσένα μέσα σε μένα,

.

ναι,
ο μινώταυρος,
στις ρώγες της γλώσσας,

να ελευθερώνει όπλα του φεγγαριού, 

ένας 

και μετά πολλοί: 

ο θάνατος 

.

και μετά κανείς, 

η σιωπή μόνο στο ποδοπατημένο θάρρος της αυγής
.


alexmil ©


*Από τη σελίδα του ποιητή στο facebook.