Σ’ έναν κύκλο στο μπαλκόνι. Όλοι.

Συνηθισμένο διάλειμμα. 13:02.

Στο βάθος τηλέφωνα

meetings πελάτες deadlines e-mails

καρφώνονταν πεισματικά

λοξά κάθετα οριζόντια διπλά και

τριπλά απανωτά

κιτρινισμένα post-it.

Κολλημένοι ο ένας στον άλλο

έμοιαζαν με τις σιδερένιες 

μπάλες σ΄εκείνο το παιγνίδι που, δεμένες απ’ το ίδιο καρφί ψηλά

όταν χτυπήσεις τη μία, η δύναμη περνάει απ΄την επόμενη στη

μεθεπόμενη, σπρώχνοντας διαδοχικά ξανά 

και ξανά ως την

αδράνεια.

Όταν ήρθε ο διευθυντής, το παιγνίδι ξεκίνησε. Είπε τάχα ένα

αστείο, ο διπλανός ξεκαρδίστηκε

ο παραδιπλανός μετά

έφτασε το γέλιο στον τελευταίο

που μ’ ένα ακόμη γρηγορότερο

βιάστηκε να το ξεφορτωθεί

Ακολούθησε δεύτερος γύρος

με την ίδια ταχύτητα

τον έφεραν εις πέρας 

με τα ίδια αντανακλαστικά

Τρίτος μετά

με την ίδια επιμονή 

και συνέπεια, ώσπου

έφυγε.

Τώρα το γέλιο κατρακυλούσε νευρικό, πότε ξεκρέ-

μαστο, προπάντων ανοργάνωτο

δίνοντας μια ανέλπιστη ψευδαίσθηση ελευθερίας στους παίκτες.

*Από τη συλλογή “Ληθόστρωτο”, εκδόσεις Εκάτη, 2013.
 Το ποίημα και την εικόνα της ανάρτησης τα πήραμε από τη σελίδα της ποιήτριας στο Facebook.