Hieronymus Bosch, The Garden of Earthly Delights (detail)

Το γυάλινο σπίτι είχε από καιρό φυσηθεί.

Είχε ψηθεί σε χιλιάδες βαθμούς Κελσίου

η αποστείρωση επετεύχθη μ’ επιτυχία

κάτι μικροοργανισμοί εξαφανίσθησαν

και στήθηκε σε θέα κοινή.

Η άφιξή μας στην κορυφή του λόφου

έγινε αισθητή, τα κλειδιά πετάχτηκαν

από την πέτρα

μαζί με την καμπάνα ακούστηκαν

σε συγχορδία αρμονική

Δεν τα είχαμε ανάγκη.

Στο σπίτι τούτο εξάλλου, οι νέοι κάτοικοι

θα ήταν αποκαλυπτικοί

ολόκληρη η ζωή τους περίοπτη

Η μοναξιά του κρεβατιού τους η τόσο απόλυτη

τώρα θα ίδρωνε σε οργανικές στιγμές

κι οι γυάλινοι επισκέπτες

με ζώων χνώτα θα θόλωναν το τζάμι
αράχνη δε θα εισέβαλε καμία

γνωρίζοντας πως δε θα ‘βρισκε ταβάνι

για να κρεμαστεί.

Ανάμεσα σε δυο πελώρια βράχια
σαν βόλος που παίζαμε παιδιά κύλησε η μπίλια

χωρίς θεμέλια, μόνο ένας βόλος μας αγκαλιάζει

καμιά πλεκτάνη στην κάψουλά μας δεν περνάει

κρεμάστηκε και η ταμπέλα: «ΤΟ ΓΥΑΛΙΝΟ ΣΠΙΤΙ».

Το όραμα του δάσους που μας ακολουθεί

ανακλάται πάνω μας σαν αρχαία προβολή.

Δεν επιδιώκουμε την εξαφάνιση

κι η πρόθεσή μας αυτή
είναι, αν μη τι άλλο, έντιμη.