Ποτέ δεν ίδρυσα, δεν ξεκίνησα, δεν ακολούθησα ένα κίνημα.

Υπήρξα υπερρεαλιστής, αυτό είναι γεγονός,

αλλά πιστεύω πως όντως όφειλα να είμαι,

και ήμουνα όντως όχι όμως κι όταν εκτόξευα ή συνυπέγραφα μανιφέστα

εκτός κι αν επρόκειτο να προσβάλουμε

τον πάπα

τον δαλάι-λάμα

τον βούδα

τον γιατρό

τον διανοούμενο

τον παπά

τον μπάτσο

τον ποιητή

τον συγγραφέα

τον άνθρωπο

τον παιδαγωγό

τον επαναστάτη

τον αναρχικό

την μοναχή

τον ερημίτη

τον πρύτανη

τον γιόγκι

τον πνευματιστή.[…]

[…] Γνωρίζω μια κατάσταση εκτός του πνεύματος, της συνείδησης, του είναι,
η οποία δεν έχει πλεόν ούτε λόγια ούτε γράμματα,
μα στην οποία διεισδύει κανείς με κραυγές και χτυπήματα.

Και δεν είναι πια καν ήχοι η νοηματα που εξέρχονται

δεν είναι λέξεις

είναι ΚΟΡΜΙΑ

Πούτσα και ξύλο,

στην κολασμένη πυρά όπου ποτε πια δεν θα τεθεί
η 
ερώτηση της λέξης ούτε και της ιδέας. […]


*Μετάφραση Ζ.Δ. Αινάλης, εκδόσεις Ουαπίτι