σκοντάφτει σε μια κραυγή

που αιμορραγεί στο φως

κάθε φορά που κοιτάμε τ’ αστέρια

κανένα όριο δεν μας χωρίζει από την απουσία

καμία λέξη τόσο βαθιά,

που να μπορεί να την αποσιωπήσει

*


έτσι είναι η χάρη των εικόνων

που αντεστράφησαν μες στις παλάμες, ξέφυγαν απ’ τον ίσκιο,

που τώρα τον θυμάσαι στρατοπεδευμένο ανέκαθεν

στο κατώφλι σου, όμως

επρόκειτο για προσδοκίες, ασκήσεις

δίχως σύμβολα, σαν να στολίζεις αποψυγμένα

κάτοπτρα με τον αλμυρό χτύπο
μιας ναυγισμένης ίριδας

Imago

si inciampa in un grido

che si dissangua in luce

ogni volta che guardiamo le stelle

nessuna soglia ci separa dall’assenza

nessuna parola così profonda

da poterla tacere

*

così è la grazia delle immagini

rovesciate nel palmo venute via dall’ombra

che ora ricordi accampata da sempre

alla tua soglia ma

si trattava di attese esercizi

privi di simboli come adornare sbrinati

specchi col battito salino

di una pupilla naufragata

*Από τη συλλογή «Στίχοι γραμμένοι με τα μάτια». Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου. Από το http://www.poein.gr