Περπατούσα στο δρόμο, ιδρωμένος και με τα μαλλιά κολλημένα

στο πρόσωπο

όταν είδα τον Ερνέστο Καρδενάλ που ερχόταν

απ’ την αντίθετη κατεύθυνση

και σαν να χαιρετούσα του είπα:

Πατέρα, στο Βασίλειο των Ουρανών

που είναι ο κομουνισμός, 
έχουν θέση οι ομοφυλόφιλοι;

Ναι, είπε αυτός.

Και οι αμετανόητοι μαλάκες;

Οι σκλάβοι του σεξ;

Οι τσαρλατάνοι του σεξ;

Οι σαδομαζοχιστές, οι πουτάνες, οι φανατικοί
των κλυσμάτων;

Αυτοί που δεν μπορούν άλλο, αυτοί που στ’ αλήθεια

δεν μπορούν πια άλλο;

Ο Καρδενάλ είπε ναι.

Και εγώ σήκωσα το βλέμμα
και τα σύννεφα έμοιαζαν με

χαμόγελα από γάτους ελαφρώς ροζ

και τα δέντρα που έραβαν τους λόφους

(τους λόφους που πρέπει να ανεβούμε)

ανακινούσαν τα κλαδιά.

Τα πρωτόγονα δέντρα, σαν να έλεγαν

μια μέρα, αργά ή γρήγορα, πρέπει να έρθεις

στα ελαστικά μου χέρια, στα βλαστημένα μου χέρια

στα κρύα μου χέρια. Μια ψυχρότητα φυτική

που θα σου σηκώσει την τρίχα.

*Μετάφραση: Κωνσταντίνα Παναγοπούλου-Pérez. Από το http://poiein.gr