Και επιτέλους πρόφερες κυριολεκτικά
Όχι έτσι, όχι όπως οι άλλοι … με ένα γόνατο ―
Αλλά έτσι, όπως εκείνος που ξέφυγε από την αιχμαλωσία 
Και βλέπει την ιερή των σημύδων σκιά 
Απ’ το ουράνιο τόξο των αθέλητων δακρύων μέσα. 
Και γύρω σου τραγούδησε η σιωπή
Και φωτίστηκε με τον καθάριο ήλιο το λυκόφως,
Κι ο κόσμος ολάκερος μέσα σε μια στιγμή μεταμορφώθηκε
Κι άλλαξε παράξενα η γεύση του κρασιού.
Κι εγώ ακόμη που έμελλε φόνισσα να γενώ
Του θείου λόγου,
Σχεδόν ευωδιαστά σώπασα,
Την ευλογημένη ζωή να επιμηκύνω.

8-12 Αυγούστου 1963

*Το ποίημα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εντευκτήριο» και συγκαταλέγεται στην ενότητα ποιημάτων της Άννας Αχμάτοβα «Ποιήματα του μεσονυχτίου», σε μετάφραση από το ρωσικό πρωτότυπο του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη.