Artwor: Rebert Frank

άλλοι συμβιβάζονται με ψεύτικες ζωές

κι άλλοι με τραγικές ψευδαισθήσεις

ζωσμένοι χειροβομβίδες

στα όρια της αυτοκαταστροφής

μετρούν ένα ένα το άπιαστο και το μίσος

στα στερνά τους βήματα

σεργιάνι σε σκοτεινά μονοπάτια

σαν τον ακροβάτη που με μάτια θολά

περπατάει ανάποδα
πάνω στο τεντωμένο σχοινί

και κουρασμένος από το χάος

στο τέλος παραδίδεται

στο νόμο της βαρύτητας
άλλη αλήθεια γυρεύει

η καρδιά του καθενός

που μοναχός σαν λύκος πορεύεται

και σαν μεθάει διαφορετικά λογαριάζει

την ομορφιά των πραγμάτων που ορίζει

την ατέλεια του επίπεδου κόσμου

όπου αργοπεθαίνει η καλοσύνη

δεν είμαι ευσυγκίνητος

αλλά το μηδέν και το καθόλου

είναι απελπιστικός αντίπαλος

γι’ αυτό υποπτεύομαι τον εαυτό μου

και τον σπρώχνω να βρει δύναμη

με μια φαγωμένη γομολάστιχα

να σβήσει το φόβο του ζώου

που φωλιάζει μέσα μου τόσα χρόνια

για να μην ξυπνάω κάθε πρωί

και μουρμουρίζω τι άλλο
έχω να φοβηθώ σήμερα

εκτός από εμένα τον ίδιο;

*Το πο;iημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από τη σελίδα του Βάσσου Γεώργα στο facebook.