Deborah Turbeville
’, Casa no Name’

Κονσέρβα «ο παράδεισος»

Συμπύκνωση της μνήμης

σε ένα σημείο της στίξης της ζωής

Παράλογα ψάρια μέσα στη λίμνη

γελούν αρρωστημένα με το χάλι μου

Γέφυρες από το τίποτα στο κάτι

ποτάμια από τα βουνά στη θάλασσα

Παράλογοι πύργοι από τη γη στον ουρανό

Χρώματα γαλάζια και πράσινα

μιας σαραντοποδαρούσας

Συμπύκνωση της ζωής

ζωικής φυτικής σε κονσέρβα

με όλες τις γεύσεις

Ένας παράδεισος σε μια κονσέρβα

Να ταΐσω τα παράλογα ψάρια

να τροφοδοτήσω τη θλίψη μου
`
***

Αίθουσα αναμονής

Ένα άσυλο ανθρώπων

ανθρώπων σε καταστολή

υποστολή αισθήματος

μια τσιμεντένια πλατεία

δίχως σκιά και

τα παιδιά μουδιασμένα

έχουν παρατήσει
τα παιχνίδια τους

στον ήλιο

Ένας βάλτος

ένα μουσείο από

γαλάζια κύματα νεκρά

νεκρό τσουνάμι

Κάτι υπόγειο υπάρχει

στους υπονόμους

Αναρριχώμενες βοκαμβίλιες

σπάνε τα καπάκια

των αποχετεύσεων

Μέσα στο ποτήρι
α
ανακατεύεις μουδιασμένα

λίγο βύσσινο

ζάχαρη και νερό

χώμα και πάχνη

υποθαλάσσιος σφυγμός

Όταν έρθει το κατάλληλο

φως

τότε ο φωτογράφος

των ματιών μας

θα δικαιώσει

παγιδεύοντας το

τέλειο πλάνο

στον τρύπιο φακό

το τρυφερό φως

που βρίσκεται

μέσα μας

και ο προβολέας σκηνής

θα ανοίξει

και η ομορφιά αυτού

του κόσμου
θα ξεχυθεί

θα κατακλύσει

θα νικήσει αυτή

τη ζοφερή και

άρρωστη με απoφορά

νύχτα που απλώνεται

στις στέγες των

σπιτιών μας

*Από τη συλλογή «Κυκλική διαδρομή», εκδόσεις Φαρφουλάς, 2014.