Πίσω απ’ το λόφο,
σαν φλας από φωτογραφία οι αστραπές
που τη θλιμμένη πόλη μας φωτίζουν…
Κι εμείς όπως όταν ήμασταν παιδιά,
κοιτάζουμε τα αεροπλάνα που περνούν…
Τότε τα λέγαμε κομήτες, νομίζαμε θα πέσουν πάνω μας…
Μπροστά μας, το αύριο,
και μια σιδηροδρομική γραμμή που οδηγεί σε άλλα μέρη…
Πίσω μας, το παρελθόν και οι φωνές που επιμένουν να θυμάσαι…
Σύννεφα που με τον αέρα παίρνουν σχήματα φανταστικά,
ένας δράκος κι ύστερα ένας καθρέφτης στρογγυλός.
Γέλια παντού στη γειτονιά, γέλια άγνωστα, αθώα,
και το ψέμα σου κατρακυλάει,
παίρνει φόρα και βουτάει στη λίμνη με τ’ απόνερα.
Ένα τρένο, τόσοι συνειρμοί…
Η διέξοδος, η αλλαγή, το ταξίδι, το ατύχημα,
ο θάνατος κι η προσμονή…
Μεγάλωσα στα πόδια της ουσίας,
με ανέθρεψαν λέξεις και νοήματα…
Έγινα άντρας ανάμεσα στα σκέλια της βάναυσης κοινωνίας…
Ωρίμασα στον ήχο της σάλπιγγας που ηχούσε τις νυχτιές
που το φεγγάρι ήταν ολόγιομο στον ύπνο μου…
Κάθε που σουρούπωνε,
με νανούριζε μ’ αγγελική φωνή η θύελλα…
Αγάπησα μες στη βροχή τα πρόσωπα
που πιο πολύ με πλήγωσαν…
Κι ύστερα τα είδα στα παράθυρα των τρένων να επιστρέφουν…
Κι εγώ έτρεχα, όλο έτρεχα, κι οι ράγες τελειωμό δεν είχαν…
Το τρένο πίσω μου…
Και κάπου θα σκοντάψεις, κάπου θα ξαποστάσεις,
κι οι μούμιες του παρελθόντος θα πλησιάζουν να σ’ αγγίξουν…
Κι ο ουρανός θα σκοτεινιάζει,
τα αεροπλάνα στο παρασκήνιο κι οι αστραπές κοντοζυγώνουν…
Και θα ναι τ’ όνειρο που ζύμωσες,
ο ολέθριος έρωτας της θλίψης και της απουσίας…
Η απουσία που έπνιξε την ευαισθησία της γαλήνης σου…
Ο κύκλωπας που τυφλώθηκε…

*Από τη συλλογή “Ό,τι μας στοιχειώνει”, Αθήνα 2012.