Οι πόλεις είναι ερμαφρόδιτες
αλλάζουν το φύλο τους σε κάθε δρόμο
υπάρχουν δρόμοι θηλυκοί
γεμάτοι απόνερα και νερατζιές
κάθε άνοιξη οι διαβάτες κλωτσάνε τα νεράτζια
κι ύστερα μοσχοβολά το σπίτι
απ’ τα παπούτσια τους μέχρι τη στέγη
οι αρσενικοί οι δρόμοι είναι στεγνοί
τους χτυπά ο ήλιος πλάγια
κι έτσι γητεύουν λογής λογής πουλιά
ακόμη κι αυτά που κάποιοι λένε
πως αφανίστηκαν πριν χρόνια

σήμερα ήθελα στον κόσμο να κατέβω
με το συνάφι του ξανά να μπερδευτώ
η ψυχή μου ακόμη καίει
στα γάγγλια μου ακούω ένα σαράκι
που παραστράτησε απ’ το ξύλο
κι επίμονα με τρώγει

έκλεισα τα αδειανά μου βλέφαρα
να πέσω όπου μου μέλλεται
κι έτσι επέστρεψα στο σπίτι μου
εγώ δεν ήθελα να πάω εκεί
θα προτιμούσα λίγη θάλασσα
έστω ένα ρόδινο λοφάκι
μα τι τα θες μια σβούρα ήμουνα πάντοτε
σβούρα και τώρα που χορεύω
στην αγκαλιά του τίποτα

μη με ρωτήσετε τι είδα
τα μάτια μου ήταν θολά
στο σκαλοπάτι κάθισα
κι έσκυψα το κεφάλι
μόνο τα πόδια μου άντεχα να βλέπω
κι ένα χορτάρι ανάμεσα
που μου γαργάλαγε το θάνατο

μόνο τα πόδια μου άντεχα να βλέπω
τόσες πόλεις τόσοι δρόμοι
τόσα χαρτιά ανήμερα
και μπερδεμένα
τώρα που σάρκα δεν κατέχω
γράφω τα ποιήματα στον άνεμο
κι εσείς κοιτάτε μπρος
ένα παλιό καμιόνι και λέτε σκόνη
τι σκόνη που έχει ο καιρός μας…

*Η ποιήτρια Άννα Γρίβα γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές “Η φωνή του σκοτωμένου” (Χαραμάδα, 2010) και “Οι μέρες που ήμασταν άγριοι” (Γαβριηλίδης, 2012). Το ποίημα “Βασιλίσσης Όλγας 118, Ο άγνωστος νόστος του Αλέξη Τραϊανού” γράφτηκε στις 22 Μαΐου 2013 στη μνήμη του ποιητή Αλέξη Τραϊανού (Αλέξης Ζαβατάρης, 1944-1980), που εικονίζεται στη φωτογραφία της ανάρτησης . Αναδημοσίευση από το περιοδικό Ένεκεν” τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2014.