Ακόμα να φτάσει στο μώλο ο άνεμος,
καρτερία η μετάνοια, μετανάστευση η ώρα
περιμένουν ταξίμια

Στη ρούγα σε ξεχωρίσαν
ο τράφος, οι ξερολιθιές, πριν απ’ το μετά
πετάγονται στο βάδισμα της τύχης
-η θάλασσα έρπεται να φτάσει-
και περπατάς, κουτσοδιαβαίνεις

Η νέα δεν κοιμήθηκε ποτέ, η Χαρίσα

σταυρό από ελιάς κουκούτσι στο λαιμό
και ρέλι στο κουρέλι, μαλλί προβάτου το σημάδι…
όσα είχε

Μεταμφιεσμένοι την ξεφόρτωσαν στης αποθήκης
τα ζητούμενα, απωλεσμένα όλα
ακούγονται φωνές αυτή και τα βαριά εθίματα
και οι αρετές σταμπαρισμένες με αριθμούς,
σακούλες ασήκωτες
αποκαλούνται με μελάνι, με ρυθμούς,
σαν ένα, σαν επτά,
σαν εικοσπέντε
σε μια ναυτία γέννησης αθροιστικής
αφαιρούνται…
όλα, έμψυχα ή αντίθετα
για δόσιμο, χαριστικά, αιτήματα για αiμα
θεωρούνται

Στείλε για τη φουρτούνα πίστης
ντυμένο φως στην επιφάνεια
λυγίζει το κλαδί, κι η μέρα σε καραβίδας χρώμα

και ο χρόνος πια ακλώνιαστος, πιοτό και πιόμα

Με κάθε ευλογία,
κρίνο βασιλικό σε χαιρετά με μόσχους

κρίκος στη μύτη της ώρας,
αρχινάει ένα μέτρημα
Δώσου!

Mατοπερνάς αφήνοντας το κόκκινο,

μορφή η ανάσα σου,
πως δόθηκες πια, δώσου!