ταξιδεύω
σε κύματα του χθες,
ζω μέσα του,
μεταμοντέρνα
φυγή
και προσωρινή,
είναι που το σήμερα
καταβροχθίζει:
κόκκινες τρύπες
στο μαύρο φόντο του αύριο
και σταγόνες αίματος:
βροχή
ασταμάτητη,
και το σύγχρονο τέρας,
ραφιναρισμένο,
ασύμμετρο,
να γεννά ασταμάτητα·
επανέρχομαι,
σίγουρα,
με τα χέρια ψηλά
και ξεσηκωμένα,
όμως,
ακόμη τα αισθάνομαι
παγωμένα·

*Από τη συλλογή “Ποιητικές τρύπες στο σκοτάδι” 2013.