R.E.M Θυμάμαι πως είναι η ευτυχία… Έθαψα παγόβουνα μέσα μου…
Υπότροπη
Η ματαιοδοξία αλλάζει πορεία στο αίμα…
Ι Μηδέν γραμμάρια… Τόσο ζυγίζει μια βαλίτσα γεμάτη στίχους…
Αναρριχητής
Άνδεις… Ιμαλάια… Ψηλορείτης… Πενταδάκτυλος… Κατάκτησα με τα χρόνια χιλιάδες κορφές… Μα στη καρδιά σου μονάχα ένιωσα ελεύθερος…
Αιμορραγία
Σπάνια κουβαλώ δύσκολες λέξεις… Τα δάχτυλα μου ματώνουν εύκολα πια…
Νομίσματα
Εσύ νομίζες πως είμαι ποιητής μα εγώ είμαι ένα σκυλί στα ίχνη του πολέμου…
Κένυα Ι Μην ψάχνεις συμπάθεια στις λέξεις μου… Το βλέμμα μου έγινε τόσο ωμό όσο τα δάχτυλα στα πόδια του μωρού που πατάνε πέτρες και χώμα…
Κένυα ΙΙ
Πώς είναι στην χώρα σας κύριε… Έχετε μεγάλα σχολεία ; Έχετε νοσοκομεία ; Έχετε φαρμακεία ; Έχετε την δύναμη να μη σας δούμε να κλαίτε…
Νομοτέλεια Όσο γεννιούνται φασίστες θα γεννιούνται και ποιητές…
Ερζεγοβίνη
Είδα στα μάτια σου την πατρίδα μου… Μια βαθιά πληγωμένη γυναίκα που μετουσίωσε το αίμα της σε μακιγιάζ…
Πεπρωμένο
Ποιητής μπορεί να γίνει όποιος είναι ανίκανος να γίνει Άγιος…
El Floridita Bar
Ο τρελός κι θάλασσα… Ξέρω πως θα με καταπιείς γι’ αυτό και θα σε σκοτώσω…
Ο σοφός κι θάλασσα… Ξέρω πως θα με καταπιείς γι’ αυτό και σ’αποφεύγω…
Ο ποιητής κι θάλασσα… Αν δεν σε δαμάσω δεν είμαι άξιος να με πνίξεις…
Μέσα μου πάντα πάλευα μια θάλασσα μα δεν ήμουν τρελός ούτε σοφός κι λέξεις έρχονταν στον ύπνο μου να με κοροϊδέψουν…
Κραυγή
Κύριε Μπουκόφσκι… Ελάτε να σας κεράσω μια ντουζίνα μπύρες… Ελάτε να παίξουμε μπουνιές… Κι ανάμεσα στα αίματα και τα στάχυα να φωνάξουμε στο φασίστα τον θάνατο πως οι σκέψεις δεν πέφτουν νεκρές…
Το τέρας
Λοχ Νες… Βικτώρια… Βαϊκάλη…
Παντού ζει ένα τέρας ανυπότακτο ίδιο με την ψύχη του…
Άφεση
Σ’ εκείνες τις άκυρες μέρες που σε παίρνει ο διάβολος απ’ το χέρι και σε οδηγεί στην μυστική χρονορουφήκτρα της λησμονιάς…
Αφέσου μα κράτα τα μάτια και τα χείλια σφραγιστά…
Ελευθερία
Η ελευθερία είναι θέμα αναπνοών…
Συνωμοσία
Απ’ το τίποτα γεννιέται ένα ποίημα… Μην ακούς τα κρίνα που συνωμοτούν…
Ντόμινο
Κάποτε θα παίξουν ντόμινο οι ψυχές… Πρώτη θα πέσει η δική μου… Πάντα κάποιος πέφτει πρώτος… Έπειτα ορδές… Ακολουθούν…
Προσευχή Αμήν… Έφτασα επιτέλους εκεί που τόσα χρόνια προσευχόμουν… Βρήκα αυτό που έψαχνα… Αυτό το σπουδαιότατο Τίποτα και το έκανα για πάντα δικό μου…
Πατρίδα
Απόψε κρατώ στα μπράτσα τα σπλάχνα μιας ολόκληρης γενιάς…
Δεν έχω λόγο να λυπηθώ κανένα από εμάς…
Έζησα ανάξια κάτω από μια προπέλα που είχατε με τόσες φοβίες ηλεκτροδοτήσει… Απήχθηκα στην πορεία απ’ τα οράματα σας και βιάστηκα ασταμάτητα στο πανδοχείο της ύλης… Πλανεύτηκα από την ηθική σας και εξαγόρασα την σκέψη μου για περισσότερα αγαθά…
Πίστεψα στα ευαγγέλια της κρίσης κι έγινα το ίδιο κτήνος με σας…
Μεγάλωσα όπως διατάξατε μα θα αρνηθώ να με πιστέψουν…
Κρυφά θα ελπίζω να βανδαλίσουν το τάφο μου και κρυφά θα περιμένω να ψιθυρίσουν στο κρανίο μου…
Πως δεν θα γίνουν ποτέ μα ποτέ σαν κι εμάς…
Το μουρμουρητό του αιχμάλωτου
Αρνούμαι τον πόλεμο… Θέλω να βλέπω γυμνά τα πόδια σου με μυστικές γραμμές να σχηματίζουν το σήμα της ειρήνης…
Έτσι θα παραμείνω αιχμάλωτος στο γέλιο σου και θα σου δίνω λευκή την σημαία της ψυχής μου…
Τυχαία γνωριμία
Γνώρισα τελικά τον άγνωστο ποιητή… Δεν είχε θέση ανάμεσα σε αγάλματα… Ούτε ποιήματα δεν είχε γράψει…
Σίσυφος Δεν είμαι ξένος εδώ… Βλέπεις εκείνη την κηλίδα ψέματος που ανθίζει μια φορά τον αιώνα στην καρδιά της στέπας; Βλέπεις στα μάτια του ελέφαντα το χάρτη του πεπρωμένου; Βλέπεις το Κιλιμάντζαρο που τρίβει τους αγκώνες και στο σκοτάδι μου φωνάζει… Σίσυφε… Δε με θυμάσαι;
Fuga Δεν υπάρχει εμβόλιο για την φυγή ακριβέ μου…
Χωρίς παραλήπτη Δε χρειάζoμαι άλλα μηνύματα… Έβαλα στην τσέπη το τελευταίο κονσερβοκούτι που λήστεψα απ’ το ναό της ελπίδας… Ξεκίνησα μυστικό διάλογο με τα φρούτα που τόσο εύκολα φθείρονται… Δεν έλαβα απαντήσεις… Ούτε απ’ τους ανθρώπους απαντήσεις έλαβα… Το σύμπαν με ξεγέλασε… Στεγνώνω σαν χταπόδια ένα ένα στον ήλιο τα πτώματα των φίλων μου… Χαμηλώνω τα μάτια και με χνώτα ζεσταίνω την σακοράφα προτού ράψω το στόμα μου για πάντα… Πόσες ψυχές θα κουβαλήσω; Για πόσες ψυχές θα κλάψω ακόμη θεέ μου; Για πόσους φόνους θα αντέξω να τραγουδήσω; Πόσα κέρματα θα σπείρω κάτω απ’ το παγωμένο βλέμμα του λευκού; Δεν θα λάβω απάντηση καμιά μα ούτε θα σε ξαναρωτήσω ακριβέ μου…
Ειδωλολάτρης Είμαι ο αρχιερέας των παγανιστών που λάτρεψαν το κορμί σου…
Μήτρα Η μάνα της τέχνης είναι η παύση…
Το χρέος Να σου συστήσω τον κόσμο όπως τον έχω γνωρίσει… Αυτό ήταν το χρέος μου… Ούτε κι εγώ ποτέ κατάλαβα γιατί…
Άνθρωποι και πόλεις Πάφος… Πεκίνο… Μπουένος Άιρες… Αθήνα… Βερακρούς, Νάπολι, Σαο Πάολο Αβάνα, Ναϊρόμπι… Όλες οι πόλεις του κόσμου είναι ίδιες… Κι άνθρωποι μονάχα στα ονόματα διαφέρουν…
Άκουσα την σενιόρα Ροντρίγκες να κλαίει για τον δεύτερο της γιο που ήταν κάπως τρελαμένος…
Ξημέρωσε μάνα σκέφτηκα…
Οι άνθρωποι μονάχα στα ονόματα διαφέρουν…
ΙΙ Όπως κι αν έρθει η ζωή θα της δώσω το σχήμα μου…
Κυνήγι
Πώς να κυνηγήσει κανείς άγριες λέξεις σχεδόν σαρκοφάγες που φυτρώνουν διπλά απ’ το βλέμμα του λύκου και των πνευμάτων τους βρυχηθμούς ;
Τρομοκράτης Σταμάτησα να φοβάμαι τις εικονικές εκτελέσεις… Η πραγματικότητα ήταν πως πάντα έτρεμες να με πυροβολήσεις…
Πλεκτάνη Στα έγκατα του ανθρώπου βρίσκεται λένε ο Θεός… Το παράδοξο είναι πως όταν κανείς αγαπήσει τόσο πολύ τον εαυτό του δεν ονομάζεται πιστός αλλά Νάρκισσος…
Τοτέμ
Στην έρημο της ψυχής υπάρχει ένα τοτέμ κτισμένο από τύψεις…
Οι μορφές που θα δεις σκαλισμένες θυμίζουν πνεύματα γερασμένα που ξαποσταίνουν στην σάρκα της πέτρας… Οι προσευχές που θ’ ακούσεις ξελογιάζουν της ικεσίας το τέρας κι ανασταίνουν τσακάλια που ξεσκίζουν τον ανθρώπινο φόβο και μετατρέπουν το βλέμμα του τρομαγμένου σε ψυχή αετού…
ΙΙΙ Τα όνειρα είναι κβαντικά αποστάγματα…
Θυμάμαι
Υπάρχει ένας μαύρος θεός κι ένας λευκός διάβολος… Τους είδα… Τους θυμάμαι μέσα στα μάτια σου…
Η καταδίκη Έχετε ποτέ καταδικαστεί; Χιλιάδες φορές κυρία μου… Τις περισσότερες από τύψεις… Κύριε εννοώ αν έχετε καταδικαστεί ποτέ από το κράτος ; Ναι χιλιάδες φορές κυρία μου… Κουβαλώ στον αυχένα τα σύνδρομα της γενιάς μου… Κύριε… Έχετε πάει φυλακή; Χιλιάδες φορές, αλλά κανείς δεν είδε τα χαρτιά μου… Μάλιστα θυμάμαι κι ένα κακό σκυλί να γυροφέρνει στο κρανίο μου να ακούω τα γαυγίσματά του και να μην μπορώ να μιλήσω… Να μην μπορώ να σκεφτώ και να βλέπω τα δάκρυα μου να κυλούν κάθε που τον έπιανε η λύσσα… Μην με ρωτάτε λοιπόν αν έχω καταδικαστεί… Μην με ρωτάτε τίποτα πια… Θέλω μονάχα μια υπογραφή και θα φύγω… Θέλω μονάχα μια υπογραφή και δεν θα ξανάρθω στον ύπνο σας… Θέλω μονάχα μια υπογραφή για να θυμάμαι πως υπήρξα… Όπως συμβαίνει στην αρχή κάθε ζωής και στην αρχή κάθε θανάτου…