Ξέρω πως ποτέ δεν θα πεις ελεφαντίαση
Κανένα κακό ενδημικό ή συστημικό
Πάντα θα βρίσκεις ενόχους ασυμμετρικούς
Ένα ον διεστραμμένο ή μία κακή πράξη.
Θα πεις πως μια ευρεία ομάδα από ακαδημαϊκούς
Διαβεβαιώνει πως ο κόσμος βρίσκεται στο σασί
Και πως όλα επιζητούν μια κάθαρση
Κοινωνική. Γνωρίζουμε πια τα δικά σου καλλυντικά…
Μάταια όλα με λέξεις τα αλείφεις
Ξέρουμε πως οργώνεις, πως σκαλίζεις,
Πως σπέρνεις τον καπνό με τον οποίο αλωνίζεις
Τον νου του χωριού σου, ο οποίος διαρρηγνύει
Το πεδίο σου ζευγμένο στο ζυγό της τοκογλυφίας σου,
Παλιά ζύγια που σήμερα ονομάζεις υποθήκη.

*Από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης σε μετάφραση και επιμέλεια Άτης Σολέρτη. http://www.vakxikon.gr