Τι να πεις για αποδημίες
σ΄αυτήν την ολομόναχη
ώρα του θανάτου.
Για τις μελαγχολικές νύχτες
που δεν οδηγούν πουθενά!
Για τους σκυλοπνίχτες,
για τα κέντρα λαθρομεταναστών
που στάζουν μελαχγολία
και είναι γεμάτοι ένοχη σιωπή
οι φράχτες τους.
Τι να πεις για όλους εμάς
που έχουμε γίνει απουσία μασκαρεμένη
και λιμνάζουμε όπως τα γέρικα άλογα
στους ίσκιους των σταύλων!
Ναι, δεν ξέρεις τι να πεις!