I



έλα, νιώσε τους σφυγμούς μου

η ανάσα μου μετράει δευτερόλεπτα

θολώνει το μυαλό, παραλογίζεται

και δεν είναι απ’ τον έρωτα για σένα

πεθαίνω αγάπη μου, πεθαίνω όρθιος

σηκωμένη η γροθιά, φωνάζω: Ελευθερία!



II



ζει κι αυτό είναι το πρόβλημά τους

ζει, δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν

το πνεύμα, το κίνημα του Δεκέμβρη ζει

το πάθος για λευτεριά, δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά

κι έναν τρίτο Δεκέμβρη, εβδομήντα χρόνια

μετά τον πρώτο, δεν τον αντέχουν



III



γνωρίζω πως είμαι φλύαρος πολύ

τις εμμονές μου καταθέτω σε τετράδιο

τους φόβους, τα πάθη, τις αμαρτίες μου

ένα πράγμα όμως γνωρίζω καλύτερα

απ’ το πρώτο, εμείς που γράφουμε

δεν μπορούμε να κρατάμε ίσες αποστάσεις



IV



θυμάμαι τον Μπόμπυ Σαντς

τον Αλέξη Γρηγορόπουλο θυμάμαι

θυμάμαι χρόνια που ήμουν ανέμελος

τυφλός, χαμένος και μικρός

μια σφαίρα τα άλλαξε όλα

η φωτιά θα ολοκληρώσει το έργο της



V



μη μου μιλάς για αγάπες

τραγούδια πάψε να μου λες

αρκεί το χαμόγελο σου

χείλη κόκκινα σαν ουρανός

ήρθε η ώρα μας, ακούς;

σήμαναν οι καμπάνες, επίθεση!