Το μάτι του ποιητή πρόστυχα καθώς βλέπει

βλέπει την επιφάνεια του σφαιρικού κόσμου

με τις μεθυσμένες ταράτσες του

και τα ξύλινα oiseaux στα σκοινιά της μπουγάδας
και τα πήλινα αρσενικά και θηλυκά

με πόδια καυτά και στήθη μπουμπούκια τριαντάφυλλων

σε πτυσσόμενα κρεβάτια

Και τα δέντρα του όλο μυστήριο

και τα κυριακάτικα πάρκα του και τα άφωνα αγάλματα

και την Αμερική του

με τις πόλεις φαντάσματα και τα έρημα νησιά Έλις

και το σουρεαλιστικό τοπίο με

άμυαλα λιβάδια

προάστια σούπερμάρκετ

ατμοθερμαινόμενα κοιμητήρια

άγιες μέρες σε σινεμασκόπ

και διαμαρτυρόμενες καθεδρικές

Ένας κόσμος στεγανός στα φιλιά

γεμάτος πλαστικά καθίσματα τουαλέτας τάμπαξ και ταξί

ντοπαρισμένους καουμπόυδες και παρθένες του Λας Βέγκας

αποκηρυγμένους ινδιάνους και κινηματογραφόφιλες παραδουλεύτρες

μη – ρωμαίους συγκλητικούς και ευσυνείδητους μη – αντιρρησίες

κι όλα τα άλλα μοιραία ψαλιδισμένα αποκόμματα

του ονείρου του μετανάστη

που παραβγαίνουν αληθινά

και παρατημένα

ανάμεσα σ’ αυτούς που κάνουν ηλιοθεραπεία.

*Μετάφραση: Ρούμπη Θεοφανοπούλου.