Το ποίημα που έφυγε

Το ποίημα που έφυγε
αυτό που δεν πρόλαβα να καταγράψω
αυτό ήταν το καλύτερο
Αλλά το πήρε ο άνεμος
ο συνειρμός –που δεν γυρνάει πίσω-
η θάλασσα
και τα στοιχεία της φύσης

***

Δίνη

Ένας φίλος μου είπε:
Οι άνθρωποι χάνονται στον χρόνο
Τους ρουφάει, εξαφανίζονται
Μη σε ρουφήξει κι εσένα
Αλλά ήμουν μες στη δίνη του κυκλώνα
Και είπα μηχανικά:
Όχι ρε…

***

Βοριάς

Φύσηξε ένας άνεμος
Βοριάς
και πήρε μαζί του όλη τη θλίψη
των ανθρώπων που καιγόντουσαν στην πόλη
και την πήγε μακριά
και μείνανε τώρα
όλοι οι φλεγόμενοι άνθρωποι
με ένα απέραντο κενό
να αναρωτιούνται:
Τι θα μας γεμίζει τώρα;

*Από τη συλλογή “Χ-έγερση υποσυνειδήτου” – ποιήματα και πεζά, Εκδόσεις των Συναδέλφων 2014.