Kuhn, White Clown

Βρέχει, στις πρώτες στάλες πλένονται
οι ζωές και το νερό στα πεζοδρόμια
παρασέρνει τη λέρα.
Άνθρωποι δεν μιλούν, μονάχα λιμπίζονται
τις αγκαλιές που έρχονται.
Μουσκεμένα νεανικά μέλη σωριάζονται
αναμένοντας. Αποθυμιά.
κολλούν στα μαλλιά οι λέξεις
κι ο άνεμος σκορπά τα γράμματα,
καθώς τα μαύρα των ματιών
αγέλη που συναντιέται
πιάνονται απ’ το χέρι και ξεκινούν μαζί τους δρόμους.
Σαν τα χαμόγελα πληθαίνουν οι ομορφιές,
την ώρα που μαζεύονται οι κοριτσοπαρέες
κι αραδιάζουν ένοχα τα λαίμαργα μυστικά τους.
Τώρα η σκέψη φορά κοκκάλινα γυαλιά
στο χρώμα τυφλών σκουληκιών.
Με τα χέρια περπατούν οι κλόουν.

*Από τη συλλογή “Φλέβα που σπάει”, Εκδόσεις Εξάρχεια, 2013.