Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, Συλλέκτρια

Ο τρόπος που πιάνεις το στήθος
Ενώ στέκεσαι λες και θέλεις να περιορίσεις αναπνοή
Κάπως να περάσει ο διπλανός
Χωρίς να ακούσει τον έντονο χτύπο σε ύψος καρδιάς
Ή κάποιος να μην νιώσει ύφασμα μπλούζας
Να μην υπονοήσει δέρμα στέρνου
Να μην νιώσει ακκίδα μιας τρίχας να ξεπροβάλλει
Από το συνθετικό κάλυμμα του ανθρώπου
Ο τρόπος που αναπνέεις στην ακρογωνιαία πλευρά του
Ωμου
Τα άπειρα τριχοειδή που αφήνει το μεγάλωμα της ενήλικης γνώσης
Σαν μια τρίχα με ρίζα στο πιο μικρό άπειρο και στην άλλη άκρη
Να απλώνει το σύμπαν
Μιας άφυλης παλάμης εσωτερικό που λέγεται έρωτας
Εκεί δένει η νύχτα με ανάσα Και πανικός που μαρτυρά
Αορτή οργάνου που λίγο φοβάται
Τόσα τα αστέρια όσες οι τρίχες στο στέρνο
Μετρώνται με δείχτη ή με πολλή θερμοκρασία χεριού
H κερατίνη της νύχτας της τρίχας του νυχιού στο τέλος δάχτυλο
Συνενώνονται κάπου όταν δειλά ξημερώσει
Το σώμα πονάει όταν μπλεχτεί στο ξερίζωμα
Ξημερώνει
Ξεριζώνει το άστρο τον θάνατο από την ιστορία του σύμπαντος
Μια τρίχα πάνω στο σώμα τολμάει ανυπαρξία ή την μόνη ύπαρξη
Να υπάρχει
Μεγαλώνει προς τα μέσα ο κενός χώρος και εκεί επιπλέεις
Σαν διάστημα άνθρωπος σε ό,τι λέγεται επιφάνεια ουρανού
Και γης βάθος
Έτσι όπως ακουμπάς το χέρι για να περάσει η αναπνοή Σαν
Συνεχόμενη ένδειξη πόνου σε Μέγεθος και σε Ύψος καρδιάς
Έτσι ακολουθεί την νύχτα σαν τύπωμα από μελάνι
Σε σχήμα και σε τόνο προσώπου πάνω στον άνθρωπο
Στο ύψος εκεί επιτρέπονται άλλες μετρήσεις
Πισθάγκωνα δένεται η τρέλα
Και από μπροστά
Ένα στήθος να ξεχειλίζει αναπνοή και ερώτηση
Αφαιρείται ο θάνατος στο ενδιάμεσο δέρμα του κόσμου