Lyonel Feininger (1871–1956)
, Uprising (1910)

1973

και να ‘μαστε πάλι στα 1973
αστυνομία, φόβος, τρομοκρατία
αλλά δεν λυγίζω, να το ξέρεις
μπορεί αύριο να έχουμε κι άλλους νεκρούς
όμως η νίκη θα είναι δική μας
πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά
μα η αλήθεια δεν είναι αφήγηση
κι η ιστορία αποτέλεσμα αγώνα
μέσα απ’ τους αγώνες αλλάζουν οι συσχετισμοί
που αυτή την περίοδο βρίσκονται υπέρ μας
σκέψου, αν τώρα υποχωρήσουμε
αύριο πως θα αντικρύσουμε στα μάτια το μέλλον μας
σε μάχη οριστικά κι αμετάκλητα ταξική
ας βαδίσουμε συντονισμένα
γιατί όπως λέει και το παλιό σύνθημα
στο δρόμο σπάει η τρομοκρατία

βιογραφικό σημείωμα

γεννήθηκα Οκτώβρη
ταλαιπώρησα τη μητέρα μου
σαν μπολσεβίκος σε άγρια απεργία
πρώτη φορά περπάτησα Νοέμβρη
σαν φοιτητής που κάνει βήματα προς την ελευθερία
τον Μάη ερωτεύτηκα πρώτη φορά
τον Αύγουστο πρόδωσαν την αγάπη μου
τη μια φορά σαν απεργός εργάτης στη Θεσσαλονίκη
κι ως εξόριστος στον Άη Στράτη η δεύτερη
τέλος, Δεκέμβρη σκότωσαν την αθωότητά μου
ξυπνώντας μέσα μου μια υποταγμένη συνείδηση
πέρασαν τα χρόνια, ούτε ηλικιωμένος, ούτε παιδί
βαδίζω στον δρόμο της εξέγερσης μαζί σας
κι αν χάνω τα πάντα στον Έρωτα
τα κερδίζω στην Επανάσταση

ξύλινος σταυρός
στον Στέλιο Καζαντζίδη

ένας ξύλινος σταυρός
τα νιάτα μας στο χώμα
και μια κόκκινη γροθιά
στο δρόμο οι ελπίδες μας
προχωρούμε εμπρός
τίποτα δεν μας σταματάει
κι η μητέρα μας
από ευχαρίστηση γελάει

Χανιά, 13-14/11/2014

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του ποιητή ‘Κίβδηλη Αντιόχεια” στο http://kivdilh-antioxeia.blogspot.gr