Φωτογραφία: Rory MacLeod

(Για όσους χάραξαν και για όσους πρόκειται να χαράξουν νέες πορείες)

Ένα αστέρι γλίστρησε από το μονοπάτι
κι έπεσε σε μια άλλη γειτονιά, αυτή των γαλαξιών.
Στην αρχή κοιτούσε νοσταλγικά πίσω από τους ώμους του,
όμως στην πορεία έσβησε όλα όσα κρύβονταν πίσω από το παράθυρο
ζωγραφίζοντας ένα νέο καμβά με μεταλλικό χρώμα αισιοδοξίας.
Κάπου-κάπου αναπολούσε τα μονοπάτια του,
όμως, αλίμονο! μόνο φευγαλέα.
Στα πόδια του απλώνονταν λεωφόροι και στο βάθος ένα τρενάκι
που χαμογελούσε γύρω από ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Φάνηκε να το διασκεδάζει.
Ξάφνου, μία από τις ράγες έσπασε και το τρένο έπεσε
τραυματίζοντας τους επιβάτες του.
Και σαν αστραπή που μαγνητίζει την ακοή του
το αστέρι κοίταξε πίσω σαν κάτι να ψάχνει.

Δε ξέρω αν έκλαψε, κρύφτηκα πίσω από ένα σύννεφο
πασχίζοντας να λησμονήσω τα αμαρτωλά δάκρυα της μνήμης.