Η μοναξιά είναι χαρά μου
Η μοναξιά είναι το κάστρο μου
Εκεί έχω την καρέκλα, το τραπέζι,
το κρεβάτι μου
Την αύρα και τον ήλιο μου
Όταν είμαι κάπου έξω απ’ τη μοναξιά μου
Είμαι σε εξορία
Είμαι σε μια ψεύτικη χώρα

Επειδή ονειρεύομαι δεν είμαι τρελλός
Πέφτω από τη χώρα του ονείρου
Στη θλίψη της καθημερινότητας

Έπαψα να βλέπω το ροζ χρώμα
Το βρόμικο ροζ, το νεκρό ροζ
Δεν νιώθω πια την σάρκα μου
Δεν είμαι πια εκεί
Δεν έχω θέση στο κοιμητήριο
των ζωντανών νεκρών
Τα δάχτυλα των ποδιών μου
Θυμίζουν ότι είμαι ακόμα εδώ

Ένας πραματευτής φωνάζει στο κενό
Υπάρχει αρκετό αίμα σήμερα
Για να λεκιάσει εκατό σελίδες
Και αρκετοί να τις αγοράσουν
Για να κατευνάσουν την λύσσα τους

Επειδή ονειρεύομαι δεν είμαι τρελλός
Επειδή την νύχτα εγκαταλείπω
Τον εαυτό μου στα όνειρα
Πριν με βρει η μέρα

Επειδή δεν αγαπώ
Επειδή φοβήθηκα να αγαπήσω
Δεν ονειρεύομαι πια

Δεν ονειρεύομαι πια

Εσύ κυρά μου
Εσύ τολμηρή μελαγχολία
Μοναχική κραυγή τρυπάς τη σάρκα μου
Προσφέροντάς την στην ανία
Με κυνηγάς τις νύχτες
Όταν δεν ξέρω πια πού πάει η ζωή μου

Σε ξεπλήρωσα εκατονταπλά
Και θα ακουμπήσω το κεφάλι μιου
Ανάμεσα σε δύο κόσμους
Στην κοιλάδα των νικημένων

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα”, τεύχος 3. Η εικόνα της ανάρτησης είναι επισης από το ίδιο τεύχος. Για να “κατεβάσετε” το τεύχος πηγαίνετε εδώ: http://www.scribd.com/doc/247235586/%CE%A4%CE%B1-%CE%9A%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CE%9D%CE%BF-3-pdf