Με τα τελειοποιημένα φτερά του Ίκαρου
Βούλιαξα σε μια μπανιέρα με σύκο και γάλα
Ανυπακοή
Αφίξεις εφήμερου
Εγώ προξενώ μήτρα

Ένα παραπανίσιο
Και απρόβλεπτο σώμα

Λαδοφάναρο και ανεμοδείκτης
Μια σκαλισμένη αχτίδα ήλιου
Ένα δάχτυλο βουτηγμένο
Στην ήβη
Ένα περίγραμμα σχεδιασμένο αίμα
Μια σκιά συμπληρωμένη παραθυρόφυλλα
Μια άφεση πληγωμένης αμαρτίας
Ένα αγόρι με στύση στον βορρά
Shirin neshat
Κοιτάζοντας ανατολή
Ο κόμπος στον λαιμό από
Δύο κύκνους
Και ο Αδάμ
Τα μαύρα μάτια μιας ταραντούλας
Η έπαρση ενός ορόφου πάνω στην γη
Μια γη σιωπηλή και υπάκουη
Δύο χέρια κολλημένα με λάθος
Στον κορμό
Η φρίκη της πειθαρχίας
Και η μαγεία του ασύδωτου
Το ανάστροφο
Το ανάποδο και το αυτονόητο
Ο τρόπος που καμπουριάζουν
Τα σύννεφα
Και η κυρία στα ογδονταπέντε
Σκαλοπάτια
Να βγαίνουν λέπια λέπια
Οι καταχωρήσεις τόσων χρόνων
Από έρωτα μνήμη ανέχεια και
Λάμψη
Ελαττωμένη έφυγε σιγά και ολισθηρά
Από εαυτό
Ανώδυνα και ακίνδυνα
Και όμως ύπουλα
Τα κύτταρα μένουν πάνω στο λίπος
Και το λίπος πάνω στο ύφασμα
Στο πόμολο στον άλλον
Αναμιγνύεται με άλλων προηγούμενων
Δεκαετίες πρόσωπα και εσωτερικά όργανα
Χρόνια τώρα προσπαθεί
Να μαζέψει σαν άστεγος από διάφορους κάδους
Κάτι για ανασύνταξη σώματος δέρματος
Και εξ αλλοτρίων τα ίδια
Από τύπωμα από το φλυτζάνι τον καναπέ
Τον έναν το σώμα ένα το σώμα δύο σώμα τρία
Από την παπλωματοθήκη
Την παιδική και κυρίως ενήλικη
Με πολλές επαναλήψεις επαλείψεις
Να συλλέξει το δέρμα
Το κυτταρικό του αρχέγονο
Το αρχετυπικό τραύμα
Σε πολλές ερμηνείες
Το άρωμα
Το άρωμα