Σκηνή από τη θεατρική παράσταση “Γράμματα αγάπης στον Στάλιν”

Είναι αυτά τα καθάρματα,

οι φίλοι μας,

καθάρματα είναι

και φίλοι μας είναι,

σηκώνουμε τα όπλα

μας πετάνε δυο ποιήματα

στα πόδια,

ζάχαρη κι αλεύρι η σφαίρα.

Αυτά τα καθάρματα 

ξέρουνε τον ποιητή.

Είναι αυτά τα καθάρματα,

οι φίλοι μας,

ξέρουνε τον τραπεζίτη,

σηκώνουμε τα όπλα,

το πατρικό ουρλιάζει.

τα καθάρματα,

ζάχαρη κι αλεύρι η σφαίρα.

Είναι αυτά τα καθάρματα,

οι φίλοι μας,

ξέρουνε τον δικαστή,

ποιός θα δίνει πρέζα

στο παιδί;

ζάχαρη κι αλεύρι η σφαίρα.

Είναι αυτά τα καθάρματα,
οι φίλοι μας,

ξέρουνε τον διευθυντή,

ποιός θα χουφτώνει

τις γυναίκες μας;

ζάχαρη κι αλεύρι η σφαίρα.

Είναι αυτά τα καθάρματα
οι φίλοι μας,

ω, ποτέ δεν σηκώσαμε τα όπλα

μας άρεσε να μας γαμούν οι πλούσιοι.

η γέννα μας αναβαθμίστηκε,

ο ποιητής μας δέχτηκε, 

τρία χρόνια με αναστολή, 

τα μούλικα είναι ξανθά,

ω, ο Χριστός μας χρειάζεται.

Ο ουρανός είναι δικός μας!

Και αυτά τα καθάρματα,

οι φίλοι μας το ξέρουνε.

Κι όλα αυτά γιατί;

Γιατί θέλαμε πάντα

τον άντρα, έναν
σύγχρονο αστό

και τη γυναίκα μια

γόνιμη γκιόσα.

Ω, ο ουρανός δεν μας σώνει, καθάρματα!