Ύπνος και Θάνατος, οι σκοτεινοί αετοί,
τη νύχτα αχολογούν γύρω από τούτο το κεφάλι:
Του Ανθρώπου την χρυσή εικόνα
το παγωμένο καταπίνει κύμα
της αιωνιότητας. Σε ύφαλους φριχτούς
τσακίζεται το πορφυρό κορμί.
Και η σκοτεινή φωνή παραπονιέται
πάνω απ΄τη θάλασσα
Κοίτα, Αδελφή ορμητικής βαρυθυμιάς
βυθίζεται μια φοβισμενη βάρκα
κάτω απ΄ τ΄ άστρα
στο σιωπηλό το πρόσωπο της νύχτας.

*Μετάφραση: Δημ. Στ. Δήμου, Εκδ. Το Ροδακιό