Ξανά

Έγραψα το ποίημα στο στήθος μου
και του το έδωσα

το πήρε, το έβαλε στην τσέπη του παντελονιού του,
κι έφυγε μ’ ένα αμφιλεγόμενο βλέμμα που πετάριζε

δεν ήρθε εκείνο το βράδυ, ούτε το επόμενο

μα ήρθες εσύ έπειτα από πολλούς ανέμους
και σου έδειξα την όασή μου ∙
ένα γραφείο γεμάτο χαρτιά και λέξεις,
λέξεις..
και πάλι λέξεις..

«αυτός, είναι ο κόσμος μου, ό,τι μπορώ να σου δώσω»

κι ύστερα ξάπλωσαν πάνω τους ∙ αυτή, κι η ματωμένη καρδιά της

Νέττα, 27/1/2014

Σαν άνεμος (Έρωτας)

Φύσηξε ξανά,
όπως τότε που μάτωσε απατηλά.

βοή μες τη σιωπή ∙
η επίσκεψη της μέλισσας στο βαθύ κόκκινο