Κομματιάζονται όνειρα και τραγούδια
σα φαντάσματα ακρωτηριασμένα.
Ένα άρρωστο χέρι σημαδεύει στο ημερολόγιο
τον καιρό που περνάει ανώφελα και ανούσια.
Είμαστε αδιάφοροι και μακρινοί ταξιδιώτες
σε κάποιο άγνωστο πλοίο
σ’ ένα ταξίδι χωρίς αρχή και τέλος.
Υπάρχουνε ανοιχτοί λογαριασμοί με το χρόνο
τον αδύναμο, τον φθαρτό και τον ατελή.
Οχυρωνόμαστε στις δομές της κακομοιριάς μας.
Περιοριζόμαστε σε πλαδαρά οράματα
κι ένοχες επικλήσεις αγωνίας.
Η φωνή μας πνίγεται σε ειρωνικούς φωταγωγούς.
Η ελπίδα μας βυθίζεται σε πικρά σχόλια και καυσαέρια.
Η ηρεμία μας μια εκνευριστική κι αδιάκοπη
πληθωρική απάτη που μας ναρκώνει.
Πανοραμικές λήψεις σε μια ακανόνιστη σειρά
και προγράμματα κομπιούτερς γνέφουν προκλητικά…

Αθήνα 1984

*Ευχαριστίες στη φίλη Σωτηρία Αλωνιστιώτη που το ανέσυρε από ένα παλιό ντουλάπι…